வண்ணப்பாடல்களின் சந்தக்குழிப்பை விளக்கும்போது, வல்லுயிர் மெய்க்குறில் என்பதுபோல் குறிப்பது இன்றியமையாதது. அப்படி வரையறுத்துச் சொல்லாமல், உயிர்மெய் என்றுமட்டும் சொன்னால், தனந்த என்பதற்கு மணம்வ என்றோ, மணம்வீ என்றோ பிழையாக எழுதக்கூடும். வல்லுயிர்மெய் என்று மட்டும் சொன்னால். மணந்தா என்று சந்தம் மாறியும் எழுதக்கூடும். அதனால் வல்லுயிர்மெய்க்குறில் என்று கூறப்பட்டது. தண்டபாணி அடிகளும் அவ்வாறு தான் விளக்குகிறார். காட்டாக, தந்த என்ற சந்தத்துக்கு அவர்கூறும் இலக்கண நூற்பா வருமாறு:

குறிலும், மெல்லினத்து ஒற்றும், வல்லினத்து
உயிர்மெய்க் குறிலும் ஒன்றிடின் தந்தவே (வண்ணத்தியல்பு-38)

அ) ஒரு வடிவாக நின்ற தொடர் இரு பொருள் படுவதாகக் கூறுவதைத் தமிழில் இரட்டுறமொழிதல் என்பர். வடமொழியில் சிலேடை என்பர். இரண்டு பொருள் மட்டும் தருவதை இரட்டுற மொழிதல் என்றும், இரண்டுக்கு மேற்பட்ட பல பொருள்களைத் தருவதைச் சிலேடை என்றும் சிலர் வேறுபாடு காட்டுவர். ஒரு தொடர் இரு பொருளுக்குமேல் தருமாறு பாடுதல் பாவலர்களின் நோக்கமாக இருத்தல் இயல்பன்று, அதற்கு மூன்று நான்கு பொருள்கள் கூறுதல் அப்படிக் கூறுவோரின் திறனையே காட்டும். எனவே இது வடமொழிக்கு ஏற்றம் காட்டுவதற்கேயன்றி வேறன்றென்று விடுக்க.

ஆ) இது நாலாயிரப் பனுவலில் ஆண்டாள் அருளிய நாச்சியார் திருமொழி 5ஆம் திருமொழியின் 7ஆம் பாடலில் வருகிறது. (நன்றி: பாவலர்மணி சித்தன்)ஆண்டாள் குயிலினிடம் என் காதலனை இங்கே வரும்படி கூவ வல்லையாகில், அதற்கு நன்றியாக, என் தலையை உன் காலடியில் வைப்பதைத் தவிர நான் உனக்குச் செய்யும் கைம்மாறு வேறு இல்லை என்பது இதன் பொருள்.

அ) தமிழில் உள்ள எல்லாப் பாவகைகளுக்கும் இலக்கணம் கூறுதல் பாவலர் பண்ணையின் நோக்கமன்று. தரவு தாழிசை தனிச்சொல் சுரிதகம் என்ற உறுப்புகள் அளவுக்கு மிகுதியாகவும், குறைந்தும், மாறியமைந்தும், கலிப்பாவில் வரக் கூடாத சீர்களையும் அடிகளையும் பெற்றும், ஒத்தாழிசைக் கலிப்பாக்க ளோடு ஒவ்வாது வருவன எல்லாம் மயங்கிசைக் கொச்சகக்கலிப்பா என்று வழங்கப்படும். மங்கலவாழ்த்துப்பாடல் தாழிசை நான்கு முதலிலும், இடைஇடையே தனிச்சொற்களும் கலிப்பாவில் வரக்கூடாத மாச்சீர்களும், வஞ்சியுரிச்சீர்களும் வந்ததனால் மயங்கிசைக் கொச்சகக்கலிப்பா ஆயிற்று.

ஆ) நான்கு+நூறு என்பது நானூறு என்றாகும். நான்+நூறு என்பதும் நானூறு என்றே ஆகும். அதனால் இருபொருளிலும் நாநூறு என்று எழுதக்கூடாது. 'நானூறு' என்றே எழுதவேண்டும்.

அ) கட்டில் விளக்கம் பொருத்தமாகவே தோன்றுகிறது.

ஆ) இரட்டைக்காப்பியம் என்பது கதைத் தொடர்புள்ள இருகாப்பியங்கள் என்று பொருள்படும். சிலப்பதிகாரம் மணிமேகலை ஆகிய இரண்டையும் அவ்வாறு கூறலாம். சிந்தாமணியையும் சிலப்பதிகாரத்தையும் இரட்டைக் காப்பியங்கள் எனல் பொருந்தாது. அவற்றை இருகாப்பியங்கள் என்றே கூறவேண்டும். இருவகைப்பாணர் என்பது குரற்பாணர். யாழ்ப்பாணர் என்ற இருவகைப் பாணர்களைக் குறிக்கும். இருபாணர் என்பது ஒருவகைப் பாணர்களிலேயே இரண்டுபேரைக் குறிக்கும். மேலும் வகை என்று வருவன வெல்லாம் அத்தனை வகைக்குமேல் இல்லை என்ற பொருளையும் உடையன. வகை என்ற அடை வாராதனவெல்லாம் ஒருவகையிலேயே பல பொருளும் உள்ளமையைக் காட்டும்.

நீங்கள் குறிப்பிடுவது மொழிச் சீர்திருத்தம் அன்று, எழுத்து(வரிவடிவ)ச் சீர்திருத்தம், தொல்காப்பியர் காலம் முதல் தமிழ் எழுத்துகளில் ஒலிவடிவம் பெரும்பாலும் மாறாமல் உள்ளது. ஆனால் வரிவடிவம் பல மாற்றங்களை அடைந்துள்ளது. இன்று தொல்காப்பியரும் திருவள்ளுவரும் வந்தால் இன்றைய எழுத்துகளில் உள்ள தங்களின் நூல்களையே படிக்கத் தெரியாமல் விழிப்பர். னை என்பதன் பழைய வடிவம் ஒன்றே துதிக்கை போலவும் மீசை போலவும் இருப்பதாக உங்களுக்கே தோன்றுகிறது என்கிறீர்கள். வரிவடிவம் மாறக் கூடாது என்பதற்கு நீங்கள் கூறும் காரணம் ஏற்றற்குரியதாக இல்லை. தமிழ் நெடுங்கணக்கில் ன, ை,(பழைய)னை என்ற மூன்று வடிவங்கள் வைத்துக் கொள்வதை விட்டு ன, ை, என்ற இரு வடிவங்களை மட்டுமே வைத்துக் கொள்வது சிக்கனந்தானே?

மளிகை என்பதே சரி, மலிகை என்பது அச்சுப்பிழையாக இருக்கலாம். மலிகை என்பது விலை குறைதல்.

இணை, பொழிப்பு முற்று ஆகிய தொடை விகற்பங்கள் அளவடிக்குக் கூறியவையே. முச்சீரடிகளில் மூன்றுசீரிலும் மோனை வந்தாலும் முற்றுமோனை என்றோ, கூழைமோனை என்றோ கூறுவதில்லை. பிறவும் இன்ன. புன்சொ லுரைப்பான் பொறை என்பதைப் பொழிப்புமோனை என்றால் நான்காம்சீர் ஒன்று இருப்பதாகப் பொருள்படும். இருசீர் மிசை என்ற 19ஆம் காரிகை உரையில். 'வருசீர் என்று சிறப்பித்தது இணையோசை முதலாகிய முப்பத்தைந்து தொடைவிகற்பமும் அளவடிக் கண்ணே வழங்கப்படும் என்பது அறிவதற்கு' என்று கூறுவதுதான் இதற்கு இலக்கணம்.

மளிகை புறத்தில் தமக்கு நண்பர்போல் இருந்து அகத்தில் பகைவராக இருப்பாரின் நட்பானது பொதுமகளிர் மனம்போல வேறுபடும். என்பது இதன் பொருள் என்பது என் கருத்து. பரிதியார் மகளிர் என்பதற்குப் பொதுமகளிர் என்றே உரை கூறுகிறார். இதுவே பொருத்தம். பெண்ணைப் பேதை என்பதும்,

நுண்ணுணர் வுடையோர் நூலொடு பழகினும்
பெண்ணறி வென்பது பெரும்பேத மைத்தே

என்பதும். பெண்ணின் நான்கு இயல்புகளில் ஒன்றாக மடத்தைக் கூறுவதும் பழந்தமிழரிடையே இருந்த நிலைகள்தாம். அக்கருத்தின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டதே பரிமேலழகர் உரையும் அவர் காட்டும் மேற்கோளும்.

பெண்மனம் பேதின்று ஒருப்படுப்பேன் என்னும் எண்ணில் ஒருவன் என்பதற்குப் பெண்ணின் மனம் வேறுபடுதல் இன்றி நான் ஒரு தன்மையுடைய தாக்குவேன் என்று கூறும் ஆராய்ச்சியில்லாத ஒருவன் என்பது பொருள். இப்பகுதி வளையாபதி 49ஆம் செய்யுளில் வருவது.

அ) பஞ்சசுத்தி செய்தல் என்பன பூதசுத்தி, லிங்கசுத்தி, திரவியசுத்தி, ஆத்மசுத்தி, மந்திரசுத்தி எனப்படும். இவை

1. பூதசுத்தி - அன்றைக்குச் செய்த பாவங்களை நீக்குதல்
2. லிங்கசுத்தி - இறைவனின் இயக்கத்தை உணர்தல்
3. திரவியசுத்தி - மந்திர நீரைத்தெளித்துப் பொருள்களைத் தூய்மை செய்தல்
4. ஆத்மசுத்தி - வழிபாடு செய்வோர் ஆன்மாவைப் பற்றியுள்ள குற்றங்களைத் துடைத்துத் தூய்மை செய்து கொள்ளல்.
5. மந்திரசுத்தி - மந்திர நீரால் தூய்மையாக்கும் செயல் என்று விளக்கப் படுகின்றன.

ஆ) நிலவின் ஒளி சேர்ந்திருக்கும் காதலர்களுக்குப் பேரின்பம். பிரிந்திருக்கும் காதலர்க்குப் பெருந்துன்பம். 'இஸ்த்துகினு போற' தமிழ் செயகாந்தனுக்குப் பேரின்பம். எனக்கு அதுவே பெருந்துன்பம். எனவே, இன்பமும் துன்பமும் ஒரு பொருளிலோ செயலிலோ இல்லை. அதைப் பட்டறிவோரின் உள்ளத்தில்தான் உள்ளது.

இ) 'மைவிழியார் மனை அகல்' என்பதற்கு மை தீட்டிய கண்களையுடைய விலைமகளிர் வீட்டை அணுகாதே என்பது பொருள். பல பெரிய நீதிநூல்கள் கூறும் கருத்துகளின் சாரமாகச் சுருங்கிய வடிவமுள்ள செய்யுள்களாகப் பாடப்பட்டனவே ஆத்திசூடி, கொன்றை வேந்தன் முதலிய சிறு நூல்கள். தையல் சொல் கேளேல், பையலோ டிணங்கேல், மோகத்தை முனி என்பவை குழந்தைகளுக்காகப் பாடப்பட்ட குழந்தைப் பாடல்கள் என்றா நினைக்கிறீர்கள்?