யாப்பருங்கலக் காரிகை ஒழிபியலில் சுட்டியுள்ளபடி, இப்பாட்டில் வந்திருப்பது கடையாகு எதுகையாகும். (இரண்டாம் எழுத்துடன் சீர்முழுதும் பிற எழுத்துக்கள் ஒன்றிவருவது தலையாகு எதுகை. இரண்டாம் எழுத்து மட்டும் ஒன்றி வருவது இடையாகு எதுகை. பிறவெல்லாம் கடையாகு எதுகை என்பர்.) பாரதிதாசனார் பாடல் முதல் தொகுதியில் காதலைத் தீய்த்த கட்டுப்பாடு என்ற தலைப்புடைய பாட்டின் ஒரு செய்யுளில் ஆடவரின், பேடகன்ற, வாடாத பாடாத எனவும் அவர்தம் பன்மணித்திரளில் கற்பனை உலகில் என்ற பாட்டின் கடைசிச் செய்யுளில் பாரத, ஓரண்டை, நேரோடி, பாராளும் எனவும் எதுகையில் குற்றோசையும் நெடிலோசையும் விரவி வந்திருப்பது காண்க.

பாரதியார் பாடல்களில், வாழ்த்துப்பாக்கள் என்ற பகுதியில் ஒரு பாட்டில் அரம்பை, திறம்பட எனவும் எதுகையில் ரகர றகரங்கள் விரவி வந்திருப்பதும் காண்க. வடிவ ஒழுங்கின்படி இவை போல்வன சிறப்பில எனினும் கருத்துக்கு முதன்மை கொடுக்கும் பொழுது இவை கையாளப்படுகின்றன.
- ம.இலெ.தங்கப்பா.

(அ) தமிழ்ச்செவிகள் நூற்றாண்டுக்காலமாக ஒலி நயத்தில் ஊறிப்போனவை. யாப்பிலக்கணம் என்ன? எழுதப்படிக்கவே அறியாத மக்களின் குருதி அணுக்களிலும் இந்த ஒலியுணர்வு உள்ளது. எனவே அந்த உணர்வுடன் ஒன்றைச் சொல்லும்போது, பூச்சிபொட்டு, நகைநட்டு, காத்து கீத்து மாடுகீடு என்றெல்லாம் எதுகை மோனைகள் தாமே இயல்பாக அமைந்துவிடுகின்றன. இவற்றில் பொட்டு, நட்டு, கீத்து, கீடு என்ற சொற்களுக்குப் பொருள்இல்லை. வெறும் அசைச் சொற்களே அதுபோல் தள்ளு என்பதற்கு எதுகையாக வந்த பொருளற்ற அசைச்சொல்லே 'முள்ளு' என்பது.

ஆ) ஏ,ஓ என்னும் இடைச்சொற்களின் முன் ஒற்றுமிகாமல் எழுதுவது சரிதான். இதற்குவிதி: 'இடைச்சொல் ஏ ஓ முன்வரின் இயல்பே' (நன்னூல் 201)

அ) விளம்பும்மொழிக்கு என்ற ஈற்றுச்சீரைப் பாவலர் தம் திறனால் விளங்கா யாக்க முடியும். அடுத்த அடியை உயிரெழுத்தில் தொடங்கினால் இறுதியில் உள்ள 'கு' என்ற ஓரசை குறைந்துபோய்க் கருவிளங்காயாகும்.

ஆ) ஆடவை-வடவிண் அரைக்கோளத்தில் இளவேனிற்காலத்தில் தோன்றும் விண்மீன் குழு என்கிறது பெருஞ்சொல்லகராதி. இக்குழு ஆடுகளம் போல் தோற்றமளிப்பதால் ஆடு + அவை = ஆடவை எனக் கூறப்பெற்றிருக்கலாம். இரட்டை என்பது மிதுனம் என்ற வடசொல்லின் பெயர்ப்பு. 'கின்னரமிதுனங்கள்' என்கிறார் பெரியாழ்வார் (3-6.5) இது ஆண்பெண் இரட்டையான கின்னரப் பறவைகளைக் குறிக்கும். மேனாட்டார் இதை Gemini எனக் குறிப்பர். இதுவும் இரட்டையரைக்குறிப்பதே. தமிழரின் ஆடவை என்ற பெயரே பொருத்தமாகத் தோன்றுகிறது.

இ) இதற்கு இப்பகுதியில் பேராசிரியர் தங்கப்பாவின் விடையைக்காண்க.

அ) சுனை பாய்தல், வரைபாய்தல் என்று வரும் ஏழாம் வேற்றுமைத் தொகைகள் வருமொழி வினையாயவிடத்து இயல்பாகும் என்பது நன். 257 நாவலர் உரையில் கூறப்படும் இலக்கணம். அதன்படி புதுமனை புகுவிழா என்று இயல்பாக வருவதே சரி.

ஆ) (பொன்னை) உடையார், (புகழை) உடையார் என்பவற்றில் உடையார் குறிப்பு வினையன்றோ? அதுபோல் யார்? என்பது 'எத்தன்மையுடையார்' என்னும் பொருளது. ஆதலின் குறிப்பு வினையாகும். (நன்னூல் 348 மயிலைநாதருரை காண்க) மற்றக் குறிப்புவினைபோல யார்? என்பதும் குறிப்பாகக் காலம் காட்டும்.

இ) சிவத்தம்பி, சிவப்புத்தோள் சிவப்பழம், சிவக்கோலம் என நிலைமொழி யீறுகெட்டு வலிமிக்கு வரும் மரபின்படிச் சிவக்குமரன் என்று வருவதே முறை. எனினும் வருமொழி வடசொல்லாயின் சிவகணம், சிவகதி என இயல்பாக எழுவதுண்டு. அதிலும் மக்கட் பெயர்கள் விதிகளுக் கடங்காத வேறுபாடுகளைப் பெற்றுவருவது 'சில விகாரமாம் உயர் திணை' (நன்.159) என்பதில் அடக்கப்படும். சிவகுமார், சிவக்குமார் என்பவற்றில் ஒற்றினால் ஏற்படும் வேறுபாடு எதுவுமில்லை.

எங்கள் + தமிழ் = எங்கடமிழ் என்றாகும். எங்கட்டமிழ் என்றோ எங்கட்தமிழ் என்றே ஆகாது. எங்கள் தமிழ் என்பது புணராத நிலை. இதுவும் சரியில்லை. ட்த என்ற எழுத்துகள் எப்படி அடுத்தடுத்து நிற்கக்கூடாதோ அப்படியே ள்த என்ற எழுத்துகளும் நிற்கக்கூடா. என்றாலும் எங்கடமிழ் என்பதை, 'எங்கள் தமிழ்' என்று பிரித்து உணரமுடியாத நிலையில் உள்ள இன்றைய பெரும்பாலான மக்களுக்காகவே எங்கள் தமிழ் என்று புணராத நிலையிலேயே எழுதப்படுகிறது.- இரா.தி.

இளைஞருக்குப் பெண்பாலாக இளையார், இளையவர் என்ற சொற்கள் இலக்கியங்களில் ஆளப்படுகின்றன. இளைஞையர் என்பதும் மரபில்லை. இளைஞன் என்பதற்குப் பெண்பாலாக இளைற் என்பது மரபில்லை. 'இளையள் (முளைவாள் எயிற்றள்)' என்று ஏற்கெனவே ஒரு பெண்பாற்சொல் உள்ளது. எனவே இளைஞனுக்குப் பெண்பாலாக வேறுசொல் உருவாக்க வேண்டியதில்லை. உரற்றினேன் என்பதன் பொருள் முழங்கினேன் என்பது.- இரா. தி.

துப்பு என்னும் சொல்லை வள்ளுவர் உணவு (12), பகைமை (1165), பற்றுக்கோடு (106), வலிமை (862) என்ற பொருள்களில் ஆள்கின்றார். துய்த்தல் (377) என்ற சொல்லை நுகர்தல் என்ற பொருளில் ஆள்கின்றார். எனினும் நுகரப்படுவன என்ற பொருளில் துப்பரவு என்ற சொல்லை 263, 378, 1050 ஆகிய குறட்பாக்களில் ஆள்கின்றார். எனவே துய்ப்பு என்பது மருவித்துப்பு ஆனது என்று திரு. வேதாத்திரி அவர்கள் கருதுவதற்குக் காரணம் உள்ளது. "துப்பார்க்கு (12) என்ற குறட்கருத்தாக அவர்கள் கூறுவது பரிமேலழகரை ஒட்டியே உள்ளது. நானும் அதை உடன்படுகிறேன். உங்களுக்கு வேறுகருத்து இருந்தால் எழுதுமாறு வேண்டுகிறேன்.- இரா. தி.

மரபு என்பது நாம் ஏற்படுத்துவது என்பதை விட, உயர்ந்தோரால் உருவாவது என்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.

"எப்பொருள் எச்சொலின் எவ்வாறு உயர்ந்தோர்
செப்பினர் அப்படிச் செப்புதல் மரபே, (நன்388)

என்பது மரபின் இலக்கணம். அறுசீர் மண்டிலத்தில் ஓரடியின் ஒரு சீரை மட்டும் காய்ச்சீராகவும் மற்ற ஐந்தையும் மாச்சீராகவும் கொண்டு எழுதினாலும் அறுசீர் மண்டிலந்தான். இப்படி 6மு6 = 36 வகைகள் உண்டாக்கலாம். எனினும் இன்று வழக்கத்தில் உள்ள 4 வகைக்குமேல் யாரும் எழுதுவதில்லை. காரணம்? அதுதான் மரபு. பல்லாண்டுகளாகப் பற்பலவகை அறுசீர் மண்டிலங்களைப் பலரும் எழுதிப்பார்த்து, சிறந்த ஓசையமைப்புடைய இந்நால் வகைகளையே பலரும் எழுதிவருகின்றனர். அதுபோல் உயர்ந்தோர்கள் ஏற்றுக்கொண்டு நீண்டகாலமாக நிலைத்து வருவதே மரபாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். தொல்காப்பியர் காலக் கலிப்பா, பரிபாடல் வழக்குக் குறைந்து அகத்திணைப்பாடல்கள் ஆசிரியப்பா, வெண்பா, ஆசிரியமண்டிலம், சந்தப்பா, வண்ணப்பா, சிந்துப்பா என யாப்புவகை மாற்றங்கள் உருவானதும் இவ்வாறே. மரபு என்பது யாரோ சிலர் தோற்றுவிப்பதுமன்று யாரே சிலர் ஏற்றுக்கொள்வதுமன்று.- இரா. தி.

அ) சந்தமற்ற நாற்சீர், அறுசீர், எழுசீர், எண்சீர் மண்டிலங்களாகப் (விருத்தங்களாக) பாவலர் பண்ணையில் எடுத்துக்காட்டியுள்e வகைகள் மட்டுமே நம்முன்னோர்களால் பெரும்பாலும் எழுதப்பட்டு வருகின்றன. ஒருவர் தாம் விரும்பியபடி சீர்களை அமைத்து எழுதும் மண்டிலவகையை முன்னோர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.

ஆ) விளம் மா விளம் மா விளம் காய் என்ற அமைப்பில் அறுசீர் மண்டிலம் எழுதுவதில்லை.

இ) ஒருபோகும், வெண்பாவும், கலித்துறையும் முன்கூறப்பெற்று, புயவகுப்பு, மதங்கம், அம்மானை, காலம், சம்பிரதம் , கார், தவம், குறம், மறம், பாண், களி, சித்து, இரங்கல், கைக்கிளை, தூது, வண்டு, தழை, ஊசல் என்னும் பதினெட்டு உறுப்பகளுடன் மடக்கு, மருட்பா, அகவல், கலிப்பா, வஞ்சிப்பா, ஆசிரியமண்டிலம், கலிமண்டிலம், கலித்தாழிசை, வஞ்சிமண்டிலம், வஞ்சித்துறை, வெண்டுறை ஆகிய பாவகைகளால், இடையிடையே வெண்பா, கலித்துறை விரவ, அந்தாதித் தொடையால் பாடப்படுவது கலம்பகமாகும். (இலக்கண விளக்கப் பாட்டியல் 51) மற்ற விரிவான இலக்கணங்களைப் பாட்டியல் நூல்களிற் பார்த்தறிக.- இரா. தி.